#193

Ik wil mijn moeder weer kunnen omhelzen Bianca Finkensieper

Bianca Coronaverhalen gemeente Gouda

In het politiebureau moeten personeel en bezoekers de coronaregels strikt naleven. Met een beperkt aantal mensen in de hal wachten, een mondkapje op en anderhalve meter afstand houden. Bianca Finkensieper let daar erg op.

Zij werkt bij Service en Intake op het politiebureau Gouda. Ze spreekt mensen aan als dat nodig is. Problemen zijn er eigenlijk niet. “Mensen komen bij ons omdat ze iets van ons willen of ons nodig hebben. Dat scheelt.”

Spreek mensen respectvol aan

Vanwege haar functie is Bianca gewend mensen aan te spreken. Dat doet ze op een respectvolle manier. “Een opgeheven vingertje werkt niet. Ik laat mensen in hun waarde. Bijvoorbeeld als ik werk en het wordt te druk in de hal: ‘voor uw en mijn veiligheid; wilt u even buiten wachten’.” Maar ze snapt dat veel mensen aanspreken eng vinden ‘omdat je altijd het risico loopt op een vreselijk grote mond’. En omdat het lastig is om de juiste toon te vinden als je het niet gewend bent om gedrag van een ander ter sprake te brengen.

Handhaven tegenover privacy

“Bij ongewenst gedrag kijken veel mensen naar de politie.” Bianca snapt dat, maar geeft ook de grenzen aan. “Op straat wordt gehandhaafd door politie en boa’s. Achter de voordeur wordt dat moeilijker vanwege de regels waar de politie zich aan moet houden. Ik vind het onverantwoord wanneer je je niet aan de regels houdt en het zegt iets over je normen en waarden. Als je er nu niet op let, gaat het misschien fout. Ik snap dat niet, gezondheid is zo belangrijk!”

Als eerste aanspreekpunt ben ik altijd alert

Daarom kijkt ze op haar werk hoe de mensen te helpen: wie online aangifte kan doen, krijgt het advies dat te doen. Soms is een bezoek aan het bureau nodig. Bijvoorbeeld bij mishandeling. Bianca is continu alert bij bezoekers, omdat ze eerste aanspreekpunt is. De coronavragenlijst werkt ze af, ze let op ziekteverschijnselen en naleving van de regels.

Voor iedereen is het de vraag wanneer het normale leven weer kan beginnen. De komst van het vaccin biedt hoop natuurlijk. Hoewel het inenten de nodige tijd gaat kosten. “Tot die tijd blijft het zwaar. Mijn schoonmoeder is in de 90. Ik ga er tweemaal per week heen. Ze heeft niets meer sinds maart: het handwerkclubje, de seniorengym; alles ligt stil. De boodschappen worden bezorgd. En dan ben ik er en dan zit ik aan de andere kant van de tafel met een mondkapje op. Het kleine stukje stof zorgt voor een enorme afstand. Een knuffel, een omhelzing, elkaar even vasthouden kan niet en dat maakt heel eenzaam.”

Dit verhaal maakt deel uit van de gemeentelijke coronacampagne ‘Gouda, geef elkaar de ruimte’ waarin Gouwenaars hun persoonlijke verhalen vertellen, en hun zorgen maar ook hoopvolle lichtpuntjes delen.